چگونه باید با کودکم حرف بزنم؟

1. ارتباط متقابل در گفتاردرمانی

2. نکات مهم از نظر گفتاردرمانی کودکان در مورد کودکان

 
 
 
 
از نظر گفتاردرمانی اگر والدین و کسانی که از کودک مراقبت می کنند با او زیاد صحبت کنند، در آینده حرف زدن کودک سریع تر رشد می کند. اما رشد حرف زدن کودک فقط به میزان حرف هایی که می شنود ارتباطی ندارد. برای رسیدن به این رشد والدین با شیوه خاصی با کودک خود حرف می زنند، که این شیوه ها به کودک کمک می کند که روی حروف متمرکز شود و قداها و کلمات را جذب کند. این شیوه در گفتادرمانی، «شیوه والدینی» نام دارد.
 
 
در گفتاردرمانی به شیوه والدینی، والد تا حد زیادی نیاز به آموزش ندارد. چون زمانی که کودک به دنیا می آید سیستم مغزش برای یادگیری زبان آمادست. واکنش های والدینی نیز در برابر او برنامه ریزی شده به نظر می آیند. شما به طور غریزی تن صدا و سبک حرف زدنتان را با کودکتان تنظیم می کنید. حتی خیلی از بچه ها زمانی که با کودکان کوچک تر از خود حرف می زنند لحن حرف زدنشان را تغییر می دهند. در اینجا به برخی قوانینی اشاره می کنیم که باید هنگام صحبت کردن با کودک آن ها را رعایت کنید:
 
  1. با قدای بلندتر و کشیده تر از حد معمول حرف بزنید و مکث های مشخصی به پایان هر جمله بدهید.
  2. با لحنی اغراق شده تر قدایی آواز گونه و تأکید روی کلمات مهم با او حرف می بزنید.
  3. جملاتتون کوتاه باشند و از نر دستوری آنها درست ادا کنید. این جملات بیشتر زمان ها تکرار می شوند.
  4. صداها یا کلماتی را که کودک می گوید تکرار کنید و یا آن را به گونه ای بگویید که کمی پیچیده تر از چیزی باشد که او گفته است. مثلاً کودک می گوید: «کفش» و شما می گویید: «آره تو داری کفش م پوش . کفش ابی را»
  5. لغت هایی را که بکار می برید عینی و محسوس باشند. یعنی به افراد یا به اشیائی اشاره دارند که کودک می تواند آن ها را ببیند نه اینکه در مورد ایده ها و چیزهایی که دیده می شود.
  6. وقتی که با کودک حرف می زنید نزدیکش باشید تا بتواند روی صورت شما متمرکز باشد و با لحن مهربان و با جمله عالی و یا با یک سوال با او گفتگو را شروع کنید. مثلاً: «سلام پسر خوشگلم حمام کردی تمیز؟»
  7. در پاسخ به کودک درشنگ نکنید و بلافاصله صداها و کلمات کودک را تقلید کنید.
 
 
 

ارتباط متقابل در گفتاردرمانی

شاید اولین مکالمات شما با کودکتان فقط چند دقیقه طول بکشد، اما این مکالمات ضروری ترین بخش ها یک گفتگو هستند. یعنی گوش دادن و بعد حرف زدن. بنابراین بار دیگر که سوالی از کودکتان می پرسید کمی صبر کنید و ببنید که او هم چیزی برای گفتن دارد یا خیر. (بین دو تا هفت ثانیه صبر کنید) هیچ کس نمی داند که در آغاز این گفتگو چقدر طول می کشد و کودک هم اوایل، این تلاش ها را بی نتیجه می گذارد. خیلی زمان ها والدینی خیلی مشتاقانه با کودک حرف می زنند و درست زمانی که کودک می خواهد به والد پاسخ بدهد، والد توجهش را به سمت دیگری می برد.
 
 
 
 
 
 

نکات مهم از نظر گفتاردرمانی کودکان در مورد کودکان

کودکان عاشق کارهایی هستند که برنامه خاصی را دنبال می کنند و به آن ها اجازه می دهد که کنترلشان را به دست بیاورند. وقتی گفتگویی خوب پیش می رود، درست مثل ارتباط رقص گونه ای می ماند که هر دو می دانند حرکت بعدی چیست. اگر چنین گفتگوهای گوتاهی را با کودکتان انجام دهید، به او می فهمانید که دیگران به حرف هایش گوش می دهند و او برایشان مهم اس. و به این ترتیب او خودش را به عنوان یک طرف گفتگو می شناسد و یاد می گیرد که تلاش برای ارتباط برقرار کردن، کار ارزشمندی است.
 
اولین کلمه ای که احتمالاً برای او معنایی دارد نام خودش است. او این نام را هر وقت که با آشنایی یا فرد جدیدی برخورد می کند، می شنود و وقت هایی که به او سلام می دهند یا از او خداحافظی می کنند و مدام والدینش با مراقبش آن را تکرار می کنند. کودک در حدود 4 یا 5 ماهگی در می یابد که نامش ارتباط خاصی با او دارد. اگرچه مدتی طول می کشد تا بتواند نام خودش را بگوید.
 
 
 

رایج ترین کلماتی که از نظر گفتاردرمانی کودکان در آغاز حرف زدن به زبان می آوردند

  • اشیاء (توپ، ماشین، صندلی، فنجان، شام، شیر، کفش، قاشق، شیرینی، عروسکش)
  • افراد (مامان، بابا، سایر اسم ها)
  • کارها (شانه کردن، پایین آمدن، آب خوردن، رفتن، داخل رفتن، بوسیدن، خاموش کردن، خوابیدن و شستن و ...)
  • کارهای اجتماعی (بای بای، بده من، سلام، شب به خیر، اینجا، بله، نه، نگاه کن، بله و نه)
کودک شما ممکن است خودش کلمات زیادی برای گفتن نداشته باشد. اما به درخواست های ساده شما پاسخ می دهد. البته در صورتی که به وضوح حرف بزنید و روی کلمات مهم تاکید کند.